Αρχική Απόψεις Κόκκινα δάνεια, σκοτεινά μυαλά

Κόκκινα δάνεια, σκοτεινά μυαλά

Μέχρι την τελευταία ώρα, τα κομματικά αλαλάζοντα κύμβαλα της καταστροφολογίας «προφήτευαν» την αποτυχία της κυβέρνησης στο θέμα της ρύθμισης των κόκκινων δανείων, ευελπιστώντας ότι θα ανοίξει μέτωπο αντιπαράθεσης με τους πολίτες και τους μικρομεσαίους επαγγελματίες που δοκιμάζονται σκληρά από το κρίσιμο αυτό ζήτημα. Μήπως νοιάστηκαν ή νοιάζονται για όλους αυτούς οι συστημικοί- μνημονιακοί εταίροι; Η απάντησή τους είναι: ερρέτωσαν- κοινώς, ας πάνε στον αγύριστο-, αρκεί να πέσει η κυβέρνηση. Γιατί αντίπαλός τους δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατεξοχήν ο «εχθρός λαός», η ίδια η κοινωνία, η εξόντωση της οποίας αποτελεί τη βασική προϋπόθεση για την επάνοδό τους στην εξουσία.

Τα κόκκινα δάνεια πριν από την κρίση ανέρχονταν σε ποσοστό περίπου 8% του συνόλου των δανείων και οι μνημονιακές-νεοφιλελεύθερες πολιτικές τα εκτόξευσαν στο 48%. Την ίδια περίοδο, εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι επαγγελματίες βρέθηκαν στο δρόμο χωρίς καν δικαίωμα ασφάλισης και περίθαλψης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, ενώ κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στην ουρά για τα συσσίτια.

Η ατομική ιδιοκτησία που αφορά στην κατοχή της κατοικίας αποτέλεσε μια ιδιαίτερη περίπτωση για τον ελληνικό αστικό καπιταλισμό. Η ιδιωτική κατοικία συγκροτούσε επί πολλές δεκαετίες την «Αστική ταυτότητα» του ιδιοκτήτη και πέρα από την όποια οικονομική της αξία, αναβάθμιζε το κοινωνικό κεφάλαιο του κατόχου της. Όμως ο νεοφιλελεύθερος- χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός αντιμετωπίζει υλικά και άυλα αγαθά ως εμπορεύματα, αναγνωρίζει μόνο ανταλλακτικές αξίες. Γι’ αυτό και επιβλήθηκαν φόροι, όπως ο ΕΝΦΙΑ στην κατοικία. Γι’ αυτό και η εκποίηση κόκκινων δανείων στα αρπακτικά funds θεωρείται ως η μόνη «ορθολογική» λύση, ανεξάρτητα αν χάνονται περιουσίες και καταστρέφονται ανθρώπινες ζωές.

Γιατί όμως τόση αδιαφορία, τέτοιος πολιτικός κυνισμός για την τύχη και την επιβίωση ενός σημαντικού τμήματος της μεσαίας τάξης και των μικρομεσαίων επαγγελματιών, που αποτέλεσαν ιστορικά το θεμέλιο της κοινωνικής – εκλογικής βάσης της συντηρητικής παράταξης στον τόπο μας; Όσο παράξενο και να φαντάζει, η σύγχρονη νεοφιλελεύθερη ακροδεξιά δεν χρειάζεται τόσο πολύ τους κλασικούς στυλοβάτες της. Η κατάρρευση των παραγωγικών και κοινωνικών δομώ, η μαζική φτωχοποίηση διαμορφώνουν ένα «κοινωνικό συμπίλημα» μια μαζοποιημένη κοινωνική κατασκευή που αποτελείται από ανασφαλείς και χειραγωγούμενους ιδιώτες.

Εξ ου και η επίκληση του «νόμου και της τάξης». Το κράτος έκτακτων εξουσιών αντικαθιστά την πολιτική πειθώ, το πλαίσιο των αστικών κανόνων και αξιών την κοινωνική νομιμοποίηση. Η ακραία πόλωση, ο ευτελής διχαστικός- εμφυλιοπολεμικός λόγος, η περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών και κανόνων, αποτελούν τον πυρήνα της ακροδεξιάς- νεοφιλελεύθερης ρητορικής και ταυτόχρονα τη δέσμη των «αξιών» που χαρακτηρίζουν το πολιτικοοικονομικό καθεστώς και τα κομματικά του φερέφωνα.

Το εγχείρημα όμως του καθεστωτικού στρατοπέδου εξάντλησε πλέον τα όριά του μαζί με τις κασσάνδρειες προφητείες του. Η Νέα Δημοκρατία, σε μια επίδειξη του αυτοεξευτελισμού της, αναγκάζεται να ψηφίσει τις ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια, ενώ η ηγεσία του Κινήματος Αλλαγής ακολουθεί ακάθεκτη την πορεία προς την καταστροφή.

Η κυβέρνηση εφαρμόζει σταθερά μια στρατηγική αποκατάστασης της κοινωνικής συνοχής και βελτίωσης των όρων ζωής των πολιτών. Μετά τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων θα ακολουθήσει η καθιέρωση των 120 δόσεων των οφειλών σε Ταμεία και θα ενισχυθούν, στα όρια των οικονομικών δυνατοτήτων, οι αδύναμες κοινωνικές ομάδες.

Βρισκόμαστε μπροστα σε δύο αντίπαλες αντιδιαμετρικές αντιλήψεις, και την ιστορική απάντηση θα τη δώσει η ίδια η κοινωνία. Όμως, όσοι άλλοτε προνομιούχοι δοκιμάστηκαν δεινά από τα μνημόνια ας αναλογιστούν τις ρήσεις του Τόμας Μαν για τον κόσμο που έρχεται: «Ο αστός χάνεται και χάνει τον δρόμο που τον φέρνει προς τον μελλοντικό κόσμο. Θα εξαφανιστούμε και θα αφήσουμε τη θέση μας σε ένα είδος ανθρώπων που θα καταστήσουν τον αστισμό της Ευρώπης ανίκανο να οδηγήσει το κράτος και την οικονομία σε έναν καινούριο κόσμο» ( Τ. Μαν: «Ο Γκαίτε ως εκπρόσωπος της αστικής εποχής», 1932 )

ροη ειδησεων