Αρχική Απόψεις Που κατοικεί η εργατική τάξη

Που κατοικεί η εργατική τάξη

Το Συνέδριο της ΓΣΕΕ διαλύθηκε στα εξ’ών συνετέθη και ο κίνδυνος να ακολουθήσει το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα το δρόμο της διάλυσης της ΕΦΕΕ είναι πλέον ορατός.
Ομως, ο κίνδυνος αυτός δεν προέκυψε ξαφνικά. Τα συνδικάτα στη χώρα μας – και κυρίως η ΓΣΕΕ – εδώ και πολλά χρόνια λειτουργούν ως ένα είδος “καρτέλ” αντιπροσώπευσης μεταξύ των κομματικών παρατάξεων, δηλαδή μεταξύ “γραφειοκρατιών κορυφής”. Και για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, εννοώ όλων των συνδικαλιστικών παρατάξεων μηδεμιάς εξαιρουμένης. Ο βαθμός συνδικαλισμού στην Ελλάδα στον ιδιωτικό τομέα που εκπροσωπεί η ΓΣΕΕ είναι περίπου στο 5% των μισθωτών. Βαίνει συνεχώς μειούμενος από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Και αν δεν υπήρχαν ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις του πάλαι-ποτε ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως η ΔΕΗ ή η Εθνική Τράπεζα, ο βαθμός συνδικαλισμού θα ήταν ακόμη μικρότερος.
Ο βαθμός εμπιστοσύνης στις συνδικαλιστικές ηγεσίες βρίσκεται εδώ και πολλά χρόνια στο ναδίρ. Η ΓΣΕΕ σήμερα είναι μια ηγεσία χωρίς βάση, μια ομάδα “στρατηγών” χωρίς στρατιώτες. Ανίκανη να οργανώσει μια μαζική διαδήλωση ή μια μεγάλη απεργία, αλλά πολύ ικανή να διαχειρίζεται πόρους και ΕΣΠΑ προς όφελος της αναπαραγωγής της ηγεσίας της. Ανίκανη να υπερασπιστεί στοιχειώδεις κοινωνικές κατακτήσεις, αλλά το χειρότερο, ικανή να αποτελεί συμπληρωματικό μέγεθος στην εργοδοσία και τον ΣΕΒ, με τον οποίον διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις και στρατηγικές συμφωνίες.
Την κύρια ευθύνη για την εξέλιξη αυτή την έχει βεβαίως η ηγεσία της. Εδώ και πολλά χρόνια λειτουργεί ως “κλειστό υποσύστημα” των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας, ως προέκταση της πολιτικής συμμαχίας ΝΔ-ΚΙΝΑΛ στον οργανωμένο συνδικαλισμό και ως αγαπημένος εταίρος του ΣΕΒ.
Ο εκφυλισμός της εργατικής και μισθωτής αντιπροσώπευσης στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία έφτασε στο απόγειό του με το τελευταίο δήθεν συνέδριο της Καλαμάτας. Απομαζικοποιημένες διαδικασίες, σωματεία – φαντάσματα, αυτοδιοριζόμενοι σύνεδροι, συνδικαλιστές που είναι ταυτόχρονα και εργοδότες, όλα αυτά έγιναν πράξη και (σχεδόν) κανόνας.
Το κύρος της ΓΣΕΕ έχει εδώ και πολλά χρόνια καταρρακωθεί, και όπως συμβαίνει σχεδόν σε κάθε ανάλογη περίπτωση με μαθηματική ακρίβεια, η πλήρης διάλυση είναι το φυσικό αποτέλεσμα. Μια χαρακτηριστική αποτύπωση του εκφυλισμού είναι οι δηλώσεις του απερχόμενου Προέδρου της με τις οποίες εγκαλεί την Αστυνομία γιατί δεν “προστάτευσε τις διαδικασίες”!
Σε μια κοινωνία που φτωχοποιήθηκε δραματικά μετά το 2010, που είδε την ανεργία να εκτοξεύεται από το 10% στο 27%, που είδε τη ρατσιστική και φασιστική βία να πέφτει βαριά πάνω στο πιο εκμεταλλευόμενο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους μετανάστες, που είδε τις ελαστικές σχέσεις απασχόλησης να γενικεύονται, η ΓΣΕΕ έμεινε απαθής στο να διευρυνθεί στον κόσμο της ανεργίας, της μετανάστευσης, της υποαπασχόλησης και της “μαύρης εργασίας”.
Ομως, η αξία της συλλογικής δράσης και η αξία της συλλογικής διαπραγμάτευσης των εργατικών δικαιωμάτων πρέπει να διαφυλαχθεί. Σε ένα κόσμο που η εργοδοσία έχει τα πάντα, η εργατική τάξη πρέπει να φτιάξει από το μηδέν σχεδόν την οργάνωσή της. Ισως, η τραγωδία της Καλαμάτας να αποδειχθεί χρήσιμη. Να γίνει αφορμή για μια πρωτοβουλία επανίδρυσης των συνδικάτων και της ΓΣΕΕ, με όρους μαζικής συμμετοχής σε σωματεία και εργατικά κέντρα. Με όρους συμπερίληψης των πραγματικών εργαζομένων παντού, σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, σε μαγαζιά και σε εταιρείες.
Θεωρώ ότι έχει έρθει η ώρα για μια πρωτοβουλία βάσης, για μια Εθνική Ημέρα Κάλπης, όπου όλοι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και οι άνεργοι, θα εκλέξουν μια Πανεθνική Επιτροπή για την επανίδρυση της ΓΣΕΕ. Με νέο πρόγραμμα, με νέα οργανωτική δομή, με κανόνες αντιπροσώπευσης, μαζικότητας και ανακλητότητας.
Το σίγουρο είναι ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αφήσει πίσω τους περιοδεύοντες θιάσους των τριήμερων δήθεν συνεδρίων σε διάφορα πολυτελή ξενοδοχεία της Καλαμάτας, της Χαλκιδικής ή του Αστέρα Βουλιαγμένης.
Η εργατική τάξη κατοικεί στην ανασφάλιστη εργασία, στην υπερεκμετάλλευση των ανέργων, στην περιθωριοποίηση των νέων μισθωτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πάρει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες γι’αυτό και να το καταστήσει κεντρικό στόχο του “προοδευτικού μετώπου” που συγκροτείται αυτήν την περίοδο.
Χωρίς την αναβάπτιση των αντιπροσωπευτικών κοινωνικών οργανώσεων δεν υπάρχει δημοκρατία.
Χωρίς ισχυρό εργατικό κίνημα βάσης και αντιπροσώπευση δεν υπάρχει αντίσταση στο κεφάλαιο.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφ. Κυριακάτικη Kontra News, Σάββατο 23/3/2019

ροη ειδησεων