Αρχική Πολιτική Γ. Ραγκούσης: Η ΝΔ εκπρόσωπος της μεταπρατικής ολιγαρχίας

Γ. Ραγκούσης: Η ΝΔ εκπρόσωπος της μεταπρατικής ολιγαρχίας

Ο κ. Μητσοτάκης είναι πλέον ξεκάθαρο ότι αποτελεί τον "μπροστινό" της παρασιτικής διαπλοκής

Από τον Ιανουάριο του 2018 διανύουμε κρίσιμους και σπάνιους μήνες για την κοινωνία και την πατρίδα μας. Το τέλος των μνημονίων, οι υγιείς και πλεονασματικοί δημοσιονομικοί κανόνες της μεταμνημονιακής περιόδου, η νέα ελάφρυνση του χρέους, η συμφωνία των Πρεσπών, ή – έστω περιορισμένη- συνταγματική αναθεώρηση, καθώς και η σύγκρουση με τη διαπλοκή συνιστούν εθνικής, στρατηγικής σημασίας ζητήματα.

Η χώρα, ωστόσο, εισέρχεται στην μεταμνημονιακή εποχή βασικά ως αξιόχρεος καταναλωτής και όχι ως σύγχρονος και ανταγωνιστικός παραγωγός. Εισέρχεται με ανοιχτό το μέγα, διαχρονικό, εθνικό οικονομικό της πρόβλημα.

Το παραγωγικό μας έλλειμμα, όπως αποτυπώνεται στο εμπορικό μας έλλειμμα, είναι το εθνικό μας πρόβλημα. Το παραγωγικό μας έλλειμμα είναι η μήτρα όλων των ελλειμμάτων. Είναι η βασική αιτία των εθνικών μας προβλημάτων. Είναι η κυρίαρχη αιτία για το υπέρογκο χρέος για το δημοσιονομικό έλλειμμα. Είναι δε, σε μεγάλο βαθμό, η αιτία για τις παθογένειες που εκδηλώνονται στο θεσμικό εποικοδόμημα. Είναι η αιτία για το έλλειμμα αξιοκρατίας. Είναι η ουσιαστική αιτία για το πελατειακό πολιτικό σύστημα. Είναι η βασική αιτία ακόμη και για το δημογραφικό μας έλλειμμα.

Το συνολικό έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου για τα εννέα χρόνια της κρίσης (2009-2017) ήταν 188 δισ. ευρώ (εισαγωγές 381 δισ., εξαγωγές 193 δισ.). Επομένως, υπ’ αυτήν την έννοια, στην Ελλάδα προοδευτικό είναι το παραγωγικό. Διότι ότι παράγεται – και ιδιαίτερα, μάλιστα, διεθνώς ανταγωνιστικά προϊόντα- με έδρα την Ελλάδα παράγει εξαγωγές, παράγει μόνιμες θέσεις εργασίας, παράγει νέες ασφαλιστικές εισφορές, παράγει νέα χρηματοδότηση για το ασφαλιστικό σύστημα και τις συντάξεις, παράγει φορολογικά έσοδα επί των κερδών. Παράγει, λοιπόν, πλεονάσματα για δημόσιες επενδύσεις, χρηματοδότηση για το κοινωνικό κράτος, για τη δημόσια υγεία, για τη δημόσια παιδεία.

Βεβαίως, εύλογα διερωτάται κανείς τι φταίει και δεν αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα οι παραγωγικές δυνάμεις. Ποιος εμποδίζει σήμερα την ανάπτυξη των εγχώριων παραγωγικών δυνάμεων; Υπάρχει αντίπαλος στην προσπάθεια των παραγωγικών δυνάμεων να αναπτυχθούν;

Η απάντηση είναι πως ναι, υπάρχει. Στην πρώιμη φάση ήταν οι αντικειμενικές συνθήκες. Ήταν η καθυστερημένη είσοδος του νεοελληνικού κράτους στη βιομηχανική εποχή, στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Αναλόγως του πότε ορίζεται χρονικά η έναρξη του καπιταλισμού διεθνώς, η Ελλάδα υπολογίζεται ότι καθυστέρησε 150 με 200 χρόνια να εισέλθει στον καπιταλισμό. Παρά την κρατούσα άποψη, η διαχρονική οικονομική και κατ’ επέκταση θεσμική υστέρηση της χώρας, κατά τη γνώμη μου, περισσότερο σχετίζεται με την καθυστερημένη ενσωμάτωση του καπιταλισμού και λιγότερο με την αποχή μας από την περίοδο της Αναγέννησης που δεν ζήσαμε.

Σήμερα όμως, που έχει ανατείλει η νέα τεχνολογική εποχή, βασικό χαρακτηριστικό της οποίας είναι η δυνατότητα της ελεύθερης,- αλλά όχι απροϋπόθετης – εισόδου σε αυτή, ο αντίπαλος των παραγωγικών δυνάμεων είναι ενδογενής. Είναι η μεταπρατική οικονομική ολιγαρχία και η εξαγορασμένη από αυτή πολιτική ελίτ. Είναι η παρασιτική επιχειρηματικότητα, βασικό γνώρισμα της οποίας είναι ότι απλώς δεν παράγει το παραμικρό. Το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο της παρασιτικής Ελλάδας είναι  βασικός αντίπαλος των Ελλήνων που παράγουν καθώς και των αβοήθητων Ελλήνων.

Η ιστορική πολιτική αναμέτρηση που έχουμε ενώπιόν μας είναι ουσιαστική η αναμέτρηση της παραγωγικής Ελλάδας με την παρασιτική Ελλάδα. Αυτό είναι το δίλημμα: Με την παραγωγική και προοδευτική Ελλάδα ή με την μεταπρατική και συντηρητική Ελλάδα;

Γιατί συντηρητική; Διότι, όπως αποδείχθηκε και απ’ όλες τις υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, αλλά και από την απροκάλυπτη ταύτισή της με συγκεκριμένα παρασιτικά επιχειρηματικά συμφέροντα, η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό πολιτικό εκπρόσωπο της μεταπρατικής ολιγαρχίας, της διαπλοκής που εξαγοράζει πολιτικούς. Ο κ. Μητσοτάκης είναι πλέον ξεκάθαρο ότι αποτελεί τον «μπροστινό» της παρασιτικής διαπλοκής που για να εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα κρατά τη χώρα καθηλωμένη.

Ουσιαστικά, με την αυγή της μεταμνημονιακής εποχής καθαρίζουμε το σύγχρονο περιεχόμενο της ιστορικά και κοινωνικά συντελεσμένης προοδευτικής παράταξης. Συντελεσμένη υπό την έννοια ότι η δημιουργία της έχει ήδη συντελεστεί. Υπάκουσε και υπακούει σε ιστορικές διεργασίες που βρέθηκαν και βρίσκονται σε στενή εξάρτηση με τους κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες που κινούν την πορεία του έθνους. Συντελεσμένη από την εποχή του Χαρίλαου Τρικούπη και του Ελευθέριου Βενιζέλου, από την εποχή των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων της Αριστεράς εναντίον του παρακράτους της Δεξιάς. Συντελεσμένη προοδευτική παράταξη με δική της πολιτική φυσιογνωμία και αρχές. Με δική της συνείδηση. Συνείδηση παράταξης.

Ένας πολιτικός φορέας αυτοπροσδιοριζόμενος θα ανήκει είτε μόνο στην προοδευτική, είτε μόνο στη συντηρητική παράταξη. Με άλλα λόγια, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει προοδευτική παράταξη και μάλιστα, μεγάλη. Το ερώτημα είναι εάν εσύ εντάσσεις τον εαυτό σου σε αυτή και αν αποκλείεις κάθε ενδεχόμενο συμπόρευσης με την υπερδεξιά του κ. Μητσοτάκη.

Ενδεχόμενο που συστηματικά αρνείται να αποκλείσει η ηγετική ομάδα του Κινήματος Αλλαγής, με αποτέλεσμα τον θνησιγενή χαρακτήρα και την πτωτική διαδρομή του. Ξεκλινησε με 12% και μέσα σε δεκαέξι μήνες βρίσκεται πάλι σε χαμηλά μονοψήφια ποσοστά, αντί να έχει φτάσει στο 14%- 15%. Και, μάλιστα, παρά το πολιτικό-ψυχολογικό μπούλινγκ που ασκείται σε όσους δεν συντάσσονται με τη φιλοδεξιά στρατηγικής της κυρίας Γεννηματά, μέσα από ένα καλά συντονισμένο κέντρο διαπλοκής που επιτίθεται μέσω ενός μικρού στρατού από μισθοφόρους της διαμεσολαβητικής δημοσιογραφίας, καθώς και της καθοδηγημένης δημοσιογραφίας.

Μπροστά μας βρίσκονται κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες εκ των πραγμάτων θα θεμελιώσουν την πολιτική αρχιτεκτονική της επόμενης δεκαετίας, θα ορίσουν εκ νέου το περιεχόμενο της αντίθεσης προοδευτικό- συντηρητικό. Τα μεγάλα θέματα για το μέλλον των πολλών είναι που πρέπει να καθορίσουν τις νέες πολιτικές συμμαχίες μας και όχι οι επιταγές της μεταπρατικής ολιγαρχίας και διαπλοκής των λίγων.

 

ροη ειδησεων