Αρχική Πολιτική Τσίπρας: Ο "επαναστατικός ρεαλισμός" της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου αιώνα

Τσίπρας: Ο «επαναστατικός ρεαλισμός» της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου αιώνα

Ομιλία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε εκδήλωση στο πλαίσιο της επίσκεψης του Προέδρου της Βολιβίας, Έβο Μοράλες

Με μεγάλη χαρά καλωσορίζω στην Ελλάδα τον Πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες Evo Morales Ayma. Μπορεί οι χώρες μας να απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα, όμως, οι λαοί μας μοιράζονται κοινές αξίες και κοινούς αγώνες: Για τη κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ανεξαρτησία.

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί περίμεναν με μεγάλο ενδιαφέρον αυτή την επίσκεψη. Μια επίσκεψη που γίνεται σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τη διεθνή πολιτική κατάσταση και τη γεωπολιτική σκακιέρα. Μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από την παγκόσμια οικονομική κρίση, την όξυνση των γεωπολιτικών διενέξεων, την αποσταθεροποίηση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη από πολεμικές συγκρούσεις, τρομοκρατικές απειλές και μεγάλες φυσικές καταστροφές ως απόρροια της κλιματικής αλλαγής.

Αλλά και μια περίοδο που ταυτόχρονα χαρακτηρίστηκε και από την αναζωπύρωση της ελπίδας πολλών λαών του κόσμου για την υπέρβαση όλων αυτών των πολύμορφων κρίσεων. Η Λατινική Αμερική, από όπου έρχεται ο Έβο Μοράλες, υπήρξε και εξακολουθεί να είναι, παρά τις προκλήσεις και τις δυσκολίες, ένα μεγάλο εργαστήρι τέτοιων αλλαγών και μετασχηματισμών. Γι αυτό και από τις απαρχές της λεγόμενης “Διαδικασίας της Αλλαγής” στη Βολιβία, παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ισχυρά αισθήματα αλληλεγγύης το εγχείρημα αυτό.

Δεκατρία χρόνια μετά την εκλογή του στο τιμόνι της χώρας του και παρά τα πρωτοφανή προβλήματα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, ο Έβο Μοράλες συνεχίζει από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης να κάνει πράξη τον αγώνα για την κοινωνική αλλαγή, την λαϊκή και εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία, τον αγώνα για τη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο Έβο Μοράλες κατόρθωσε να διαμορφώσει ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό συνασπισμό, απαρτιζόμενο από μια ευρύτατη γκάμα ριζοσπαστικών, προοδευτικών δυνάμεων, κοινωνικών κινημάτων, συνδικάτων και ιθαγενικών κοινοτήτων. Από το 2005 και μετά, αυτός ο κοινωνικοπολιτικός συνασπισμός κατάφερε να εκπροσωπήσει γνήσια τη βαθιά κοινωνική και λαϊκή δυσαρέσκεια, όχι μόνο για τη σκανδαλώδη ιδιωτικοποίηση του δημόσιου πλούτου, αλλά και για τα 500 χρόνια της αποικιοκρατίας και τον πρωτοφανή κοινωνικό αποκλεισμό από ένα νεοφιλελεύθερο καθεστώς που δεν ήταν ούτε ικανό ούτε πρόθυμο να ικανοποιήσει τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων.

Είναι προφανές ότι οι διαφορές ανάμεσα στην Ελλάδα μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη Βολιβία, μια χώρα στη καρδιά της Λατινικής Αμερικής είναι μεγάλες. Ωστόσο ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία, ισότητα και αξιοπρέπεια είναι παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου ένας αγώνας που μπορεί να δίνεται με διαφορετικά μέσα και όπλα, αλλά δίνεται με την ίδια καρδιά, με την ίδια ψυχή, με τις ίδιες ιδέες. Και αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι ο αγώνας αυτός βρίσκει παντού και τις ίδιες ή παρόμοιες αντιστάσεις από τη πλευρά των κυρίαρχων ελίτ.

Το μέτωπο του οποίου ηγείται ο Έβο Μοράλες, έφτασε όλα αυτά τα χρόνια σε συνεχείς εκλογικές νίκες παρά τη διαρκή διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τα ιδιωτικά ΜΜΕ και τις διαρκείς απόπειρες αποσταθεροποίησης από τις δυνάμεις της Δεξιάς στη πατρίδα του.

Το νεοφιλελεύθερο ιερατείο του δυτικού καπιταλισμού και οι εκπρόσωποί του στη Βολιβία, προεξοφλούσαν το 2005 ότι οι πολιτικές του Μοράλες θα “κατέστρεφαν το επενδυτικό κλίμα” στη χώρα, φοβούμενες ότι “ο σοσιαλισμός” θα έφερνε την οικονομική καταστροφή.

Αλλά  η πραγματικότητα διέψευσε κατηγορηματικά όσους καταστροφολογούσαν. Τα τελευταία 13 χρόνια, η Αριστερά στη Βολιβία ηγήθηκε ενός οικονομικού θαύματος, που οδήγησε ακόμη και το ΔΝΤ να παραδεχτεί ότι η Βολιβία αποτελεί πια ένα ξεκάθαρο success story. Η οικονομία της χώρας τριπλασιάστηκε σε μέγεθος.  Η Βολιβιανή οικονομία αναπτύσσεται σχεδόν με διπλάσιο ρυθμό από τα υπόλοιπα κράτη της Λατινικής Αμερικής, παρά την πτώση τιμών βασικών εξαγώγιμων προϊόντων της. Την ίδια ώρα που άλλες γειτονικές χώρες που επανέρχονται στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό,  δυστυχώς βυθίζονται ξανά στην κρίση και τον υπερπληθωρισμό.

Το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα, όμως, της διακυβέρνησης του Έβο Μοράλες είναι η μείωση της φτώχειας. Όταν ανέλαβε την εξουσία, η Βολιβία αντιμετώπιζε ανθρωπιστική κρίση, με το 60% του πληθυσμού να διαβιώνει κάτω από το όριο της φτώχειας. Μέσα σε 13 χρόνια έχει κατορθώσει να μειώσει αυτό το ποσοστό περίπου στο μισό. Ο Έβο Μοράλες το κατάφερε αυτό προχωρώντας στην εθνικοποίηση του φυσικού αερίου και την αξιοποίηση των αυξημένων δημοσίων εσόδων σε δημόσιες δαπάνες. Και στηριζόμενος σε ένα πρόγραμμα μαζικών δημόσιων επενδύσεων σε υποδομές, τις μεταφορές αλλά και στη βιομηχανία, που έπαιξε νευραλγικό ρόλο στην αναπτυξιακή έκρηξη της Βολιβίας.

Έριξε επίσης, όλο το βάρος στην ριζική βελτίωση των συστημάτων υγείας και παιδείας, δίνοντας κυρίως έμφαση στους φτωχούς και αποκλεισμένους πολίτες των πιο απομακρυσμένων περιοχών της υπαίθρου. Από την ανάληψη της διακυβέρνησης, ο Έβο Μοράλες έχει επιτύχει πρωτοφανείς αλλαγές σε μια χώρα που ήταν κατεστραμμένη επί σειρά ετών εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης “δομικής προσαρμογής”. Με έναν συνδυασμό ριζοσπαστικών πολιτικών και ρεαλισμού, συγκρούσεων αλλά και συμβιβασμών, ο Έβο έχει καταφέρει να αναγνωρίζονται σήμερα διεθνώς τα οικονομικά και κοινωνικά επιτεύγματα της κυβέρνησής του.

Και έχει συνεισφέρει τα μέγιστα στη διεθνή συζήτηση των προοδευτικών δυνάμεων και των κοινωνικών κινημάτων για την οικοδόμηση μετα-νεοφιλελεύθερων υποδειγμάτων. Κι αυτή η έμπρακτη συμβολή είναι εξαιρετικά χρήσιμη ιδίως σήμερα, στην ιστορικά κρίσιμη, παρούσα διεθνή συγκυρία. Γιατί η διεθνής συγκυρία δεν είναι καθόλου ευνοϊκή για τις δυνάμεις της δικαιοσύνης, της κοινωνικής απελευθέρωσης και του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία. Αντιθέτως βρισκόμαστε μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή όπου η νεοφιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία μεταπηδά από το πολιτικό όχημα της συντηρητικής δεξιάς στο όχημα της ακροδεξιάς και του ολοκληρωτισμού.

Τόσο στη Λατινική Αμερική, όπως συνέβη πρόσφατα σε μια πολύ μεγάλη και σημαντική χώρα, όπως η Βραζιλία. Όσο όμως και στην Ευρώπη. Όπου η οικονομική και θεσμική κρίση στη Ε.Ε. δίνουν πρόσφορο έδαφος σε δυνάμεις που κηρύττουν το σωβινισμό, το ρατσισμό, το μίσος για τη φυλετική, τη θρησκευτική και τη σεξουαλική διαφορετικότητα. Σε αυτό το πλαίσιο είναι φρονώ ιστορικό μας καθήκον, όλων των προοδευτικών κυβερνήσεων και πολιτικών δυνάμεων, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, να σταματήσουμε την οικονομική και κοινωνική καταστροφή του νεοφιλελευθερισμού, για να βγουν οι λαοί από την κρίση με αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη.

Να μην αφήσουμε το μίσος, το φόβο, την ανασφάλεια και την απελπισία να θρέφουν άλλο το τέρας ενός νέου φασισμού. Και να θυμηθούμε τα λόγια του Εντουάρντο Γκαλεάνο, που έλεγε ότι η χειρότερη μοίρα ανθρώπου και έθνους είναι η αμνησία. Παρά τις υπαρκτές διαφορετικότητες, λοιπόν,  ο αγώνας αυτός απέναντι στο νέο ολοκληρωτισμό, είναι ένας αγώνας κοινός στην Ευρώπη και την αμερικανική ήπειρο.

Φίλε Έβο, Οι χώρες μας απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα η μια από την άλλη. Κι όμως, οι λαοί μας μοιράζονται κοινές αξίες και κοινούς αγώνες.

Για τη κοινωνική δικαιοσύνη. Για την ελευθερία. Για την ανεξαρτησία. Αξίες που η ελληνική επανάσταση ενέπνευσε στους λαούς όλου του πλανήτη πριν σχεδόν 200 χρόνια. Και που τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής έφεραν στο προσκήνιο τον 20 αιώνα.

Εμείς, εδώ, στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια βρεθήκαμε μπροστά σε πολύ δύσκολες προκλήσεις. Ο λαός μας, μας έδωσε την ευθύνη της διακυβέρνησης σε μια σκοτεινή στιγμή για την πατρίδα μας. Χειριστήκαμε πρωτοφανείς καταστάσεις οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Αντιμετωπίσαμε πρωτοφανείς επιθέσεις και έξωθεν παρεμβάσεις, που πλήγωσαν τα προηγούμενα χρόνια τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία στη πατρίδα μας.

Τέσσερα χρόνια μετά, έχουμε καταφέρει πολλά, παρά τις συνεχείς δυσκολίες, τις ασφυκτικές πιέσεις και τις πρωτοφανείς εκστρατείες ψέματος και συκοφάντησης. Αναγκαστήκαμε σε επίπονους συμβιβασμούς αλλά ποτέ δε χάσαμε το στόχο μας. Και ποτέ δε ξεχάσαμε ποιους εκπροσωπούμε. Σήμερα είναι πια φανερό ότι πορευόμαστε στο σωστό δρόμο.  Καταφέραμε να βγούμε από τον φαύλο κύκλο των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής και ανακτούμε βήμα βήμα την κυριαρχία μας.

Επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα να μειώσουμε σημαντικά τη φτώχεια και την ανεργία, να εδραιώσουμε την κοινωνική προστασία, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Την εργασία, τη στέγη, την πρόσβαση στο νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα, την καθολική πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας και παιδείας.

Μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο από αυτό της δικής σου πατρίδας, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ένωσης, επιχειρούμε κι εμείς να συγκροτήσουμε ένα διαφορετικό πολιτικό υπόδειγμα προοδευτικής διακυβέρνησης. Θέλω λοιπόν να σε ευχαριστήσω θερμά για την επίσκεψή σου σήμερα στην Ελλάδα. Είναι για μας μια πολύ σημαντική ένεση αισιοδοξίας. Ενθάρρυνσης. Αλλά και ελπίδας. Ελπίδας ότι μπορούμε να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία. Για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός.

Αυτός ο άλλος κόσμος μπορεί να γίνει πράξη από δυνάμεις σταθερά προσανατολισμένες στην κοινωνική πρόοδο αλλά και σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας. Αυτός είναι ο “επαναστατικός ρεαλισμός” της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου Αιώνα, που προχωρά με ρήξεις και συμβιβασμούς.

Με αυτές τις σκέψεις, σε καλωσορίζω στην πατρίδα μας. Και σου μεταφέρω τα βαθύτερα αισθήματα αλληλεγγύης προς το λαό της Βολιβίας. Έβο, καλώς ήλθες στην Ελλάδα!  

ροη ειδησεων