Αρχική Απόψεις Οι βαλίτσες του εκσυγχρονισμού

Οι βαλίτσες του εκσυγχρονισμού

Πέρασαν πάνω από δύο δεκαετίες από την εποχή όπου οι ουρανομήκεις ιαχές «κόμμα και κράτος- Θόδωρος Τσουκάτος» και «να τος, να τος ο πρωθυπουργός» διέσχιζαν την ατμόσφαιρα, όταν στις μεγάλες εσωκομματικές εκδηλώσεις και διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ εμφανιζόταν στο βήμα των ομιλητών ο Θόδωρος, το «δεξί χέρι» του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Εδώ η ειρωνική διάθεση των συνθημάτων αυτών έσβηνε μπροστά στον κυνισμό της πραγματικότητας. Πολλοί μεν οι κλητοί, ολίγοι δε οι εκλεκτοί.  Κι ο Θόδωρος Τσουκάτος ήταν πράγματι ο «εκλεκτός των εκλεκτών», ο πρωθιερέας των «εξαπτέρυγων» που αποτελούσαν τους ιδεολογικοπολιτικούς «ταλιμπάν» του εκσυγχρονιστικού εγχειρήματος.

Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΣΟΥΚΑΤΟΣ ήταν και είναι πολιτικό πρόσωπο με πολλές ικανότητες. Όμως η ανάδειξή του σε πρωταγωνιστικούς ρόλους οφείλεται στο γεγονός ότι συνέλαβε την ουσία του σημιτικού εκσυγχρονισμού: τη «ζεύξη» και συλλειτουργία του νεοφιλελεύθερου προγράμματος με τα επιχειρηματικά συμφέροντα και το κύκλωμα της διαπλοκής. Αυτή η «ζεύξη» και η αρμονική συνεργασία αποτελούσαν τον πυρήνα που θα οδηγούσε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού εκσυγχρονιστικού καθεστώτος με ιστορική προοπτική.

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ο Κώστας Σημίτης, που ήταν ήδη «έτοιμος από καιρό» από τα επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα, δεν αποτέλεσε διάδοχη κατάσταση του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά της ΝΔ και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη της περιόδου 1990-1993. Το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, με ιδεολογικοπολιτικό άλλοθι το ΠΑΣΟΚ των προηγούμενων δεκαετιών, εφάρμοσε ένα ήπιο νεοφιλελεύθερο πρότυπο, αποδυνάμωσε σταδιακά τους κοινωνικούς θεσμούς, απελευθέρωσε τους μηχανισμούς της αγοράς και μετατοπίστηκε κοινωνικοεκλογικά προς την Κεντροδεξιά.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ – κι εδώ έγκειται η εξίσου σημαντική του «προσφορά» στο σύστημα- ανέδειξε τις «αξίες» των μηχανισμών του  οικονομικού ανταγωνισμού σε κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτικές αξίες, διαμορφώνοντας τη βάση μιας νεοφιλελεύθερης κουλτούρας και ερμηνείας της πραγματικότητας. Έννοιες και νοήματα όπως ανταγωνισμός, παραγωγικότητα, ατομικισμός, ευκαιρία αντί δικαιώματος, ιδιωτικό έναντι δημοσίου επιχειρήθηκε να επιβληθούν ως δεσπόζουσες κοινωνικές και πολιτικές αξίες. Ο τεχνοκρατισμός και ο οικονομισμός, άλλωστε, αποτέλεσαν την ιδεολογική βάση του «εκσυγχρονισμού». Όμως, το πεδίο όπου ο σημιτικός εκσυγχρονισμός «έδωσε τα ρέστα του» υπήρξε εκείνο της γιγάντωσης της διαπλοκής και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, τα οποία δεν αρκέστηκαν στην καταλήστευση των οικονομικών πόρων (μίζες, προμήθειες, εργολαβίες, ευρωπαϊκά προγράμματα) αλλά απέκτησαν σημαντική θέση στις δομές της εκτελεστικής εξουσίας και στη λήψη των κρίσιμων αποφάσεων.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ της διαπλοκής όμως, για να ισχυροποιηθεί και να αναπαραχθεί το ίδιο, έπρεπε πριν απ’ όλα να ενισχύσει τους κομματικούς του εκφραστές, το δίπολο του μηχανισμού της εξουσίας. Σ΄αυτόν τον τομέα το ΠΑΣΟΚ κατά την περίοδο του εκσυγχρονισμού «ώλεσε και δήωσε…». Βαλίτσες γεμάτες δισεκατομμύρια δραχμές ή εκατομμύρια ευρώ διέσχιζαν τους ορίζοντες και προσγειώνονταν στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ (αλλά και της ΝΔ), ενώ προμήθειες και μίζες από εξοπλιστικά αποτελούσαν συνήθεις πρακτικές. Ταυτόχρονα, όλη αυτήν την περίοδο τα ΜΜΕ της διαπλοκής, μέσα σ’ ένα καθεστώς επικοινωνιακού ολοκληρωτισμού, στήριζαν με όλα τα μέσα τους τον «καταλληλότερο για πρωθυπουργό» Κώστα Σημίτη.

Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ και η διαφθορά αποτέλεσαν το δομικό στοιχείο ενίσχυσης και αναπαραγωγής του σημιτικού – εκσυγχρονιστικού καθεστώτος. Δεν πρόκειται για προσωπικές άνομες πράξεις στελεχών και υπουργών, αλλά, για μια ιστορική δομή οικονομικοπολιτικών σχέσεων, που γνώρισε στη συνέχεια μέρες δόξας την εποχή των μνημονίων και του ακραίου νεοφιλελευθερισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος αυτός «πυρήνας» των διαχειριστών του νεοφιλελεύθερου εκσυγχρονισμού (Ευάγγελος Βενιζέλος- Ανδρέας Λοβέρδος) «χέρι- χέρι» με την διαπλοκή έχουν καταστήσει το (εναπομείναν) ΠΑΣΟΚ συμπλήρωμα της ακροδεξιάς – νεοφιλελεύθερης ΝΔ.

ΓΙ’ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΗΓΕΣΙΑ του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ τηρεί «αιδήμονα σιγή» στις αναφορές του Θόδωρου Τσουκάτου, αφού η προάσπιση της διαπλοκής αποτελεί πρωταρχικό όρο επιβίωσης για τον «πρόθυμο» εταίρο της ΝΔ. «Είναι πολλά τα λεφτά, σύντροφοι»… Σε βαλίτσες, «σ’ αεροπλάνα και βαπόρια», στις μίζες, στις χορηγίες της διαπλοκής, στα τραπεζικά δανεικά κι αγύριστα, στις κρατικές επιχορηγήσεις. Κι όλα αυτά τα πληρώνει και θα τα πληρώνει ένας ολόκληρος λαός. «Κόκκινα δάνεια», που ούτε ρυθμίζονται ούτε παραγράφονται από τη συνείδηση της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, που πίστεψε, αγωνίστηκε, προδόθηκε και σήμερα εμπαίζεται και λοιδορείται.

ροη ειδησεων

Άλλη κλάση ο Ναδάλ