10 C
Athens
Κυριακή, Φεβρουάριος 17, 2019
Αρχική Πολιτική Χρ. Βερναρδάκης: ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, ο ορισμός της «αντιπολίτευσης-κουρελού»

Χρ. Βερναρδάκης: ΝΔ και ΚΙΝΑΛ, ο ορισμός της «αντιπολίτευσης-κουρελού»

Τι λέει για δημοσκοπήσεις και εμπάργκο στον ΣΚΑΪ

Τα πολιτικά διακυβεύματα του κοντινού μέλλοντος σε Ελλάδα και Ευρώπη αναλύει σε αποκλειστική συνέντευξη στο thefact.gr ο Υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης.

Ο κ. Βερναρδάκης μιλά για τις τεκτονικές αλλαγές που επέφερε η Συμφωνία των Πρεσπών στο πολιτικό φάσμα, για τα διλήμματα των αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων του 2019, απαντά στην αντιπολίτευση για την «κυβέρνηση κουρελού» και εξηγεί πώς θα υλοποιηθεί η συγκρότηση του «προοδευτικού μετώπου».

Αναλυτικά η συνέντευξη:

  • Η  Συμφωνία των Πρεσπών λειτούργησε καταλυτικά για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού. Πώς πιστεύετε ότι αυτό θα αποκρυσταλλωθεί μεσοπρόθεσμα (μέχρι τις κάλπες) και μακροπρόθεσμα;

Ας το εξηγήσουμε με απλά λόγια: πολιτικά κόμματα υπάρχουν και αναπτύσσονται όταν εκπροσωπούν κοινωνικές δυνάμεις και όταν την εκπροσώπηση αυτή την οχυρώνουν με ένα συνεκτικό ιδεολογικό σχέδιο. Τα πολιτικά κόμματα που είδαμε να κλυδωνίζονται το προηγούμενο διάστημα με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι εκείνα τα κόμματα που δεν πληρούν καμία από τις παραπάνω συνθήκες. Η διαδικασία αυτή θα επαναλαμβάνεται μέχρι τις επόμενες εκλογές κάθε φορά που στην πολιτική ατζέντα θα υπάρχει ένα κομβικής τάξεως ζήτημα που αναδεικνύει τη διαφοροποιητική τομή μεταξύ προοδευτικής πολιτικής υπέρ των λαϊκών τάξεων και δεξιάς πολιτικής υπέρ του παλιού συστήματος της κλεπτοκρατίας.

Οι διακυβεύσεις στην Ελλάδα – και στην Ευρώπη – θα είναι έντονα φορτισμένες ιδεολογικά. Γιατί μετά από μια μεγάλη περίοδο κοινωνικής κρίσης η απάντηση στο δίλημμα αν η χώρα θα κάνει βήματα για την παραγωγική της ανασυγκρότηση και το κοινωνικό της κράτος ή θα επιστρέψει στο μοντέλο της παρασιτικής πολιτικής οικονομίας που επέφερε την κατάρρευση το 2010 θα είναι κομβικής σημασίας. Για δε την Ευρώπη, το ζήτημα μιας νέας προοδευτικής πολιτικής απέναντι στο σημερινό μοντέλο που θρέφει τη φασιστική ακροδεξιά είναι πια στην ημερήσια διάταξη.

  • Οι τεκτονικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί ήταν βάσει σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ ή ήταν ένα τυχαίο γεγονός το οποίο εκμεταλλεύεται ο Αλέξης Τσίπρας;

Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλό και απολύτως διαφανές. Διαβάζεται εύκολα από κάθε άνθρωπο που στοιχειωδώς είναι πολιτικοποιημένος. O ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δημιουργήσει έναν πόλο προοδευτικής διακυβέρνησης που θα είναι αντίθετος στις πολιτικές λιτότητας, θα οργανώσει το αναπτυξιακό σχέδιο της χώρας στη βάση των δικαιωμάτων της εργασίας και θα επιταχύνει το ριζικό θεσμικό εκσυγχρονισμό της χώρας. Στο σχέδιο αυτό έχει συνομιλητές – και μιλάμε για ουσιαστικούς συνομιλητές – τις δυνάμεις της κοινωνικής και δικαιωματικής αριστεράς, τους οικολόγους – πράσινους, τους σοσιαλδημοκράτες που αναζητούν μια αλλαγή πλεύσης, τους δημοκρατικούς πολίτες του «κέντρου». Δεν ζητά από όλους αυτούς να ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Επιδιώκει να συνομιλήσει με όλους αυτούς, να τους καταστήσει ισότιμους εταίρους στο εσωτερικό του προοδευτικού πόλου.

Η ουσία λοιπόν είναι ότι κινούμαστε προφανώς βάσει ενός δημοκρατικού πολιτικού σχεδίου. Και η δύναμη του σχεδίου αυτού είναι που αναδεικνύει τις αντιφάσεις και τα όρια των άλλων πολιτικών δυνάμεων.

  • Τι απαντάτε στο χαρακτηρισμό «κυβέρνηση κουρελού» που σας προσάπτει σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση αλλά και στην προτροπή που εκφράζουν κάποιοι, όπως ο κ. Βενιζέλος, να εντάξετε τους 6 βουλευτές που δίνουν στην κυβέρνηση την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ;

Μα η αντιπολίτευση που αναφέρετε, δηλαδή η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, είναι ο ορισμός της «αντιπολίτευσης – κουρελού». Το συνδετικό τους στοιχείο είναι η βουλιμία της εξουσίας, ώστε να αποκαταστήσουν το σύστημα της κλεπτοκρατίας το οποίο υπηρετούν μέσα στο κράτος και την οικονομία. Είναι τόσο «κουρελού» που δεν διστάζουν να έρθουν σε αντίθεση με τη δική τους κομματική ιστορία, ή με τις δικές τους θέσεις και τα δικά τους λόγια, προκειμένου να εξυπηρετήσουν το στόχο της «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν βουλευτές άλλων κομμάτων εντάσσονται σε αυτούς είναι καλή εξέλιξη. Όταν βουλευτές εντάσσονται ή συμπλέουν με την κυβερνητική πλειοψηφία είναι κακή εξέλιξη. Πρόκειται για υβριστική συμπεριφορά απέναντι στον κοινοβουλευτισμό να κατηγορείται η Κυβέρνηση που παίρνει «ψήφο εμπιστοσύνης» τον Δεκέμβριο για τον προϋπολογισμό, που ζητά και παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης τον Γενάρη, που φέρνει στη Βουλή μια Συμφωνία που ψηφίζεται καθαρά, που προκαλεί την αντιπολίτευση για πρόταση μομφής ή για ονομαστικές ψηφοφορίες στα σχέδια νόμου.

  • Πώς θα πάρει σάρκα και οστά η σύσταση του προοδευτικού μετώπου; Θα αποτυπωθεί η διεύρυνση στα ψηφοδέλτια για ευρωβουλή και εθνικές εκλογές;

Το προοδευτικό μέτωπο θα καταγραφεί αρχικά ως μέτωπο βάσης. Σε όλες τις μεγάλες πόλεις και τις συνοικίες το επόμενο διάστημα θα γίνουν μεγάλες πολιτικές εκδηλώσεις, με τις οποίες ο δημοκρατικός προοδευτικός κόσμος θα εκφράσει τη βούλησή του να μη δώσει χώρο επιστροφής στη δεξιά και την ακροδεξιά. Ταυτόχρονα, θα ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση προγραμματικής σύμπλευσης για τη διακυβέρνηση της επόμενης μέρας. Το μέτωπο αυτό θα αποτυπωθεί βεβαίως και στα ψηφοδέλτια των εθνικών εκλογών και στις ευρωεκλογές.

  • Η ΝΔ ήρε το εμπάργκο στην ΕΡΤ, υπάρχουν σκέψεις για άρση του εμπάργκο στον ΣΚΑΙ από την πλευρά σας;

Καλώς η ΝΔ ήρε το εμπάργκο στην ΕΡΤ, εμπάργκο που λίγο-πολύ ήταν προσχηματικό. Την ΕΡΤ για πολλά μπορεί κανείς να την κατηγορήσει, αλλά σίγουρα όχι για ωμή καταπάτηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Η ΕΡΤ είναι δημόσια, ως δημόσια ραδιοτηλεόραση ανήκει σε όλους /ες και πιστεύω ότι η ΝΔ το συνειδητοποίησε καλά τον καιρό που επέλεξε να απέχει.

Ο ΣΚΑΙ αντίθετα δεν είναι ένα δημόσιο μέσον. Είναι ένας ιδιωτικός σταθμός, με τις δικές του πολιτικές επιλογές που είναι απολύτως σεβαστές. Όμως, ο τρόπος που τις υπηρετεί, ο τρόπος που πολλές φορές παραβιάζει τους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας στα ενημερωτικά του προγράμματα είναι ίσως πρωτοφανής. Επομένως, δεν είναι συγκρίσιμες οι δύο περιπτώσεις και σίγουρα δεν υπάρχει λόγος «συμψηφισμού».

  • Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να αναχαιτιστεί τόσο η ακροδεξιά όσο και οι «γερμανικές» πολιτικές της λιτότητας τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα;  Η Αριστερά δεν αισθάνεται συμπιεσμένη ανάμεσα σε αυτές τις δύο τάσεις που κυριαρχούν εμφανιζόμενες μάλιστα ως αντιθετικές μεταξύ τους παρά το ότι η πρώτη (άνοδος ακροδεξιάς) είναι αποτέλεσμα της δεύτερης (λιτότητα);

Το απαντάτε μόνοι σας νομίζω. Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι αποτέλεσμα της ακραίας λιτότητας, η οποία βεβαίως «σπρώχνει» συστημικά θα έλεγα σε περιορισμό της δημοκρατίας. Η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της στην Ευρώπη πρέπει να κάνει πολιτικό της σχέδιο το ακριβώς αντίθετο: να σταματήσει τις πολιτικές λιτότητας και να διευρύνει τη δημοκρατία. Επομένως, δεν έχει λόγο να αισθάνεται στριμωγμένη, εκτός ίσως από εκείνο το κομμάτι της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας που ταυτίστηκε με το νεοφιλελευθερισμό στην Ευρώπη και ενσωμάτωσε τα ιδεολογήματά του.

Για να υπάρξει πολιτική διέξοδος χρειάζεται ένα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό προοδευτικό και αντιδεξιό μέτωπο. Είναι τόσο απλό, αλλά όχι εύκολο ειδικά για πολλές χώρες στην Ευρώπη.

  • Η ζύμωση με τους ευρωπαίους σοσιαλιστές συνεχίζεται τόσο σε Βρυξέλλες όσο και Αθήνα. Θα έχει κάποιο απτό αποτέλεσμα, υπάρχουν σκέψεις για ενιαία στάση στις ευρωεκλογές ώστε να αντιμετωπισθεί η άνοδος της ακροδεξιάς αλλά ταυτόχρονα να ανατραπούν οι πολιτικές λιτότητας;

Θεωρώ πως ναι, θα υπάρξουν συγκλίσεις και θα εκφραστούν στις προσεχείς πολιτικές εξελίξεις.

  • Η κα Γεννηματά και άλλα στελέχη του ΚΙΝΑΛ σας κατηγορούν για προσπάθεια άλωσης της κεντροαριστεράς. Είναι αυτή η πρόθεσή σας κι αν ναι, θα είναι σε επίπεδο στελεχών ή σε επίπεδο βάσης ψηφοφόρων;

Είναι επανάληψη μιας παλιάς ιστορίας. Κάποτε η παραδοσιακή Αριστερά κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ για «άλωση του χώρου της». Σήμερα το ΚΙΝΑΛΛ στην απελπισία του επαναλαμβάνει τα ίδια στερεότυπα. Στην πράξη, όταν δεν είναι δυνατόν να έχεις αυτοτελή πολιτική στρατηγική και να εκπροσωπείς διακριτά κοινωνικά συμφέροντα, θα καταφεύγεις σε αφορισμούς και συνομωσιολογίες. Η μεγάλη διαφορά, και τότε και τώρα, είναι ότι οι μεν μιλούσαν για «ψηφοφόρους» οι δεν για «κοινωνικές εκπροσωπήσεις» και κοινωνικά μπλοκ συμφερόντων. Υπάρχει και μία ακόμα διαφορά, ότι στη μεταπολίτευση η καταγγελία της διεργασίας αυτής ακούστηκε ως «δράμα» (από την παραδοσιακή αριστερά), ενώ σήμερα ακούγεται ως «φάρσα» (από το ΚΙΝΑΛ).

  • Τέλος, πιστεύετε ότι οι δημοσκοπήσεις, ανεξάρτητα από την εγκυρότητα και την αξιοπιστία τους –κάτι που δοκιμάζεται διεθνώς τα τελευταία χρόνια- επηρεάζουν το κλίμα και εντέλει την απόφαση ψήφου;

Όσο περνάνε τα χρόνια επηρεάζουν όλο και λιγότερο. Γιατί μαζί με τη δημοσιογραφία και τον τρέχοντα δημόσιο λόγο, οι δημοσκοπήσεις είναι ένα οργανικό κομμάτι της «συστημικής προπαγάνδας». Που προκαλεί όμως, εξίσου, ισχυρά αντισώματα. Το μεγάλο ζητούμενο πια, τόσο μεθοδολογικά όσο και τεχνικά, είναι με ποιόν τρόπο ανιχνεύεται η πολιτική συμπεριφορά. Σίγουρα όχι με τα παλιά εργαλεία…

ροή ειδήσεων