Αρχική Απόψεις Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός. Αλλά να το λέει και η...

Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός. Αλλά να το λέει και η ίδια η χώρα, όχι μόνο οι γείτονες

Το πρωτόκολλο για την προσχώρηση της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ με την ονομασία Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας (η Συμφωνία των Πρεσπών έθετε ως απαραίτητη προϋπόθεση την αλλαγή της ονομασίας για την ένταξη και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ) κυρώθηκε από την ελληνική Βουλή, και σε λίγες μέρες η γειτονική χώρα, αφού αποστείλει τη ρηματική διακοίνωση προς την Αθήνα και τον Γ.Γ. του ΟΗΕ, και τη σχετικό αίτημα στις χώρες που έχει διμερείς επαφές και στους διεθνείς Οργανισμούς, θα ισχύσει η νέα ονομασία Βόρεια Μακεδονία.

Μεταξύ του αφηγήματος του ΚΚΕ και τμημάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς περί «σχεδιασμών του ιμπεριαλισμού και του ΝΑΤΟ στην περιοχή», και της λενινιστικής αρχής στο «δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού», και πέρα από τις εδώ ή και τις εκεί ιδεολογικές αντιρρήσεις, υπάρχει μία πραγματικότητα: μία χώρα, η πΓΔΜ επεδίωκε να μπει και στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Γιατί άραγε;

Την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που για πολλές μικρές χώρες κι όχι μόνο, φαντάζει όνειρο μιας καλύτερης ζωής για τους πολίτες,  για την ενίσχυση της οικονομίας των φτωχών χωρών, είναι εν πολλοίς κατανοητό. Για το ΝΑΤΟ όμως; Το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, η ανάγκη στήριξης για τη σταθερότητα στην περιοχή και το ζητούμενο της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο βασικών κοινοτήτων του πληθυσμού της χώρας-Αλβανοί και Σλαβομακεδόνες-  αποτελούν πολύ σοβαρούς λόγους που η πΓΔΜ επεδίωκε την ένταξη στο ΝΑΤΟ, κάτι  που στήριξε ο λαός σε ποσοστά άνω του 80% .  Δεν αποτελεί παρέκκλιση το αίτημα, καθώς και η ενιαία Γιουγκοσλαβία είχε φιλοδυτικό προσανατολισμό, άλλωστε ήταν στην Ομάδα των Αδεσμεύτων. Όσο για την ένταξη στην ΕΕ, και μόνο να σκεφτούμε ότι πληθαίνουν οι προοδευτικές φωνές στην Ευρώπη απέναντι στην ενίσχυση της ξενοφοβικής και μισαλλόδοξης ακροδεξιάς και του εθνικισμού, είναι ενθαρρυντικό για όλους εκείνους που προσπαθούν να επικρατήσουν δυνάμεις που προσβλέπουν σε μία ειρηνική, δημοκρατική, φιλολαϊκή κατεύθυνση.

Σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη σήμερα στο Κόκκινο  και στη Ντίνα Μπατζιά, η  Αθηνά Σκουλαρίκη, Επίκουρος καθηγήρια στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, αιτιολογεί την επιδίωξη για ένταξη στο ΝΑΤΟ, ξεκινώντας ακριβώς από τον ιστορικά φιλοδυτικό προσανατολισμό της Γιουγκοσλαβίας, αναλύοντας στη συνέχεια τις ιδιαίτερες συνθήκες στη χώρα αλλά και τι σημαίνει για εκείνους η είσοδος στο ΝΑΤΟ.

«Από την αρχή της ανεξαρτησίας τους έχουν ένα φιλοδυτικό προσανατολισμό. Η Γιουγκοσλαβία άλλωστε ήταν στην Ομάδα των Αδεσμεύτων, υπήρξε μία ρήξη του Τίτο με τον Στάλιν το 1948 και για δύο δεκαετίες οι δύο χώρες, ΕΣΣΔ-Γιουγκοσλαβία, δεν είχαν καμία σχέση. Η Γιουγκοσλαβία ήταν ανεξάρτητη, επί Χρουστσόφ τα ξαναβρήκαν, παρόλα αυτά η Γιουγκοσλαβία έμενε σε ένα ενδιάμεσο στάδιο, ήταν σε μία κατάσταση που ελάμβανε βοήθεια και από τη δύση, και από την Αμερική. Δεν είχαν τους στενούς δεσμούς που είχε η Βουλγαρία ή η Ρουμανία με τη Σοβιετική Ένωση. Και υπήρχε πάντα η καχυποψία ότι προσπαθεί η Σοβιετική Ένωση να τους καπελώσει. Ο Τίτο ήταν μεγάλη προσωπικότητα και είχε δική του ατζέντα. Μετά την ανεξαρτησία και με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρξε ένας προσανατολισμός προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Ευρύτερα οι λόγοι … Για τις μικρές χώρες που  δεν νιώθουν ότι μπορούν να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις το ΝΑΤΟ αποτελεί μία ασφάλεια. Όλες οι γύρω της χώρες είναι ήδη ενταγμένες στο ΝΑΤΟ, εκτός από το Κόσσοβο που εκκρεμεί το θέμα του. Η πΓΔΜ ήδη συμμετέχει σε αποστολές του ΝΑΤΟ, βέβαια έχει έναν υποτυπώδη στρατό των έχει έναν υποτυπωδη στρατό 9000 ανθρώπων με στρατευσιμους στο Αφγανιστάν 200. Δηλαδή στο Αφγανιστάν, δεν συμμετείχε όπως η Ελλάδα με αποστολή στρατού αποκλειστικά στα νοσοκομεία και σε ανθρωπιστικού τύπου επιχειρήσεις, αλλά σε στρατιωτικές επιχειρήσεις».

«Είναι συνθήκη επιβίωσης, αναφέρει χαρακτηριστικά  κα. Σκουλαρίκη,  γιατί η αλβανική κοινότητα έχει επιλέξει το NATO και την ΕΕ με ποσοστά συντριπτικά και οι Σλαβομακεδόνες επίσης με μεγάλα ποσοστά. Τα μόνα κόμματα  που είναι αντίθετα, δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή, είναι η Λέβιτσα (Αριστερά) και το φιλορωσικό Ενωμένη Μακεδονία. Όλοι οι άλλοι χαιρέτισαν την είσοδο στο ΝΑΤΟ»

Γιατί θεωρούν ότι εξασφαλίζεται η ειρήνη και η σταθερότητα των συνόρων στην περιοχή με την ένταξη στο ΝΑΤΟ

«Οι Αλβανοί της πΓΔΜ θέλουν την είσοδο στο ΝΑΤΟ για να ενοποιηθεί ο αλβανικός χώρος, οι περιοχές που κατοικούνται από Αλβανούς κυρίως, δηλαδή το Κόσσοβο, η Αλβανία και η δυτική Βόρεια Μακεδονία. Να ενοποιηθούν εκ των πραγμάτων, ειδικά μέσα από την ΕΕ  αλλά και συμβολικά μέσα από τη συμμετοχή  στο ΝΑΤΟ, ώστε να μπορούν να έχουν και ελεύθερη μετακίνηση, και θεσμούς κοινούς και εμπόριο και περιφερειακή συνεργασία. Δηλαδή ειρηνικού τύπου συνεργασία, κι αυτό εξασφαλίζει την ειρήνη. Η άλλη λύση που προβάλλει ο αλβανικός εθνικισμός είναι η απόσχιση.

Δηλαδή για τους Αλβανούς το ειρηνικό σχέδιο είναι να ξεπεράσουμε τα σύνορα μέσω της ΕΕ, να μην έχουν σημασία τα σύνορα. Υπάρχουν ευτυχώς λίγοι Αλβανοί εθνικιστές που επιθυμούν εδαφική ενοποίηση, οι περισσότεροι , όμως επιθυμούν το σχέδιο πως από τη στιγμή που μπαίνουμε όλοι στην ίδια Συμμαχία και στην ΕΕ, εκ των πραγμάτων η συνεργασία μεταξύ των τριών περιοχών διευρύνεται, τα σύνορα σχετικοποιούνται , σχεδόν εξαφανίζονται και άρα δεν χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο.   Εάν δεν πετύχαινε το σχέδιο το ειρηνικό, η άλλη λύση θα ήταν αποσταθεροποίηση, όπου κάποιοι θα διεκδικούσαν να ενοποιηθεί εδαφικά.

Από την άλλη, το ΝΑΤΟ το θεωρούν εξασφάλιση απέναντι σε πολεμικές περιπέτειες.

Το 2008 η κυβέρνηση Καραμανλή έβαλε βέτο στην είσοδο της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Αυτό καταδικάσθηκε από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το 2011, γιατί σύμφωνα με την ενδιάμεση Συμφωνία δεν είχαμε δικαίωμα να εμποδίσουμε την είσοδο της χώρας με το όνομα πΓΔΜ. Η καταδίκη έπληξε το κύρος της χώρας μας, αλλά επειδή το ΝΑΤΟ βασίζεται στις αρχές της Συμμαχίας συνέχιζαν να υποστηρίζουν την Ελλάδα ως κράτος-μέλος, λέγοντας πως αν δεν λυθεί το ονοματολογικό, δεν θα μπει η χώρα αυτή στο ΝΑΤΟ.

Το ΝΑΤΟ δηλαδή, παρά τις αντιρρήσεις που μπορεί να έχουμε, υποστηρίζει τις χώρες-μέλη του. Και αυτό σημαίνει πως η χώρα που βρίσκεται απέναντι ήταν σε πολύ δυσχερή θέση. Και το ίδιο θα βρισκόμασταν κι εμείς απέναντι στην Τουρκία αν φεύγαμε από το ΝΑΤΟ»

Ήταν σύμφωνες και οι δύο κοινότητες

«Η είσοδος στο ΝΑΤΟ είναι από τους λίγους στόχους της χώρας που είναι κοινός και για τις δύο κοινότητες. Και πάνω σε αυτό στηρίχθηκαν οι κυβερνητικές συμμαχίες. Στόχος πλειοψηφικός με ποσοστό άνω του 80%. Δεν μπορεί η Ελλάδα λοιπόν να πει ότι δεν συμφωνούμε γιατί έχουμε ιδεολογικές αντιρρήσεις για το ΝΑΤΟ και να εμποδίσουμε ένα άλλο κράτος.

Η προϋπόθεση της αλλαγής της ονομασίας για την ένταξη στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ,  σαν δέσμευση ήταν υπέρ της Ελλάδας και από την άλλη ήταν εγγύηση και για τους γείτονες, ειδάλλως γιατί να αλλάξουν την ονομασία τους; Κάτι που ήταν πολύ επώδυνο. Αυτό μπορεί να πει ο Ζάεφ στους δυσαρεστημένους πολίτες, ότι κάναμε μία εθνική υποχώρηση αλλά προσβλέπουμε σε μία καλύτερη ζωή από δω και πέρα.

Εμείς για την ΕΕ μπορούμε να πούμε πάρα πολλά, όμως η είσοδος για τις μικρές χώρες φαίνεται σαν μία ουτοπία, νομίζουν ότι θα λυθούν όλα τους τα προβλήματα αν ενταχθούν. Όμως αυτή ήταν η βούληση αυτού του λαού. Και  σε αρκετά θα βοηθηθούν σε σχέση με την κατάσταση της χώρας σήμερα. Άλλωστε και από την άλλη πλευρά, η Ρωσία μία καπιταλιστική χώρα είναι, με ιμπεριαλιστικές διαθέσεις εξίσου με το ΝΑΤΟ που επεμβαίνει και με χυδαίο τρόπο μάλιστα».

 

ροη ειδησεων