21.3 C
Athens
Παρασκευή, Απρίλιος 26, 2019
Αρχική Απόψεις Γ.Τσίπρας: Μερικά ακόμη αντεπιχειρήματα υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών

Γ.Τσίπρας: Μερικά ακόμη αντεπιχειρήματα υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών

Οι λαθροχειρίες, τα φτηνά επιχειρήματα και ο σοβινισμός που βλέπει μόνο τον εαυτό του στον καθρέφτη είναι αναμενόμενα στον πολιτικάντικο λόγο. Είναι λίγο πιο λυπηρά όταν χαρακτηρίζουν τον λόγο πανεπιστημιακών.

  • Άρθρο του Γιώργου Τσίπρα στην εφημερίδα «Documento»

Γίνεται, για παράδειγμα, πολλή φασαρία για το ότι στη συμφωνία των Πρεσπών διαφέρει η κρατική ονομασία από την ιθαγένεια και τη γλώσσα. Ωστόσο, ας πάρουμε το Ηνωμένο Βασίλειο Μεγάλης Βρετανίας και Βόρειας Ιρλανδίας.

Δεν υπάρχει ηνωμενοβασιλειομεγαλοβρετανοβορειοϊρλανδική ιθαγένεια και γλώσσα, αλλά βρετανική ιθαγένεια και αγγλική γλώσσα. Υπάρχουν παγκοσμίως δεκάδες άλλες περιπτώσεις διαφοροποίησης κρατικής ονομασίας, ιθαγένειας και γλώσσας. Η σύγκριση από ορισμένους της συμφωνίας των Πρεσπών με τις λιγοστές περιπτώσεις χωρών που έχουν ονομασίες γεωγραφικού προσδιορισμού είναι αυθαίρετα εκλεκτική. Αλλά ακόμη και αυτές οι «γεωγραφικές» περιπτώσεις που επικαλούνται δεν τους δικαιώνουν. Στη Νότια Αφρική, για παράδειγμα, εκτός των μπαντού ομιλούν αφρικάανς και όχι νοτιοαφρικανικά. Πώς διέφυγε κάτι τόσο κραυγαλέο από τους σεβαστούς αναλυτές;

Αν υπήρχε περισσότερη έγνοια για την απτή ιστορική διαμόρφωση και όχι φαντασιακές κατασκευές, αν υπήρχε βαθύτερο ενδιαφέρον για την ουσία μιας βιώσιμης και ιστορικά δίκαιης λύσης, θα βλέπαμε ότι η απόδοση σλαβομακεδονικών ταυτοτικών στοιχείων σε μια συμφωνία με την πΓΔΜ θα άρμοζε περισσότερο στην ιστορία τη δική τους αλλά και τη δική μας απέναντί τους απ’ ό,τι η συμφωνία των Πρεσπών. Αυτή η λύση κατέστη δυστυχώς ανέφικτη εξαιτίας των ύστερων εθνοτικών συσχετισμών στην πΓΔΜ, ήταν όμως μαχητή στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και τινάχτηκε στον αέρα από τον τυχοδιωκτισμό δικών μας πολιτικών δυνάμεων.

Ανούσια παρελθοντολογία; Καθόλου. Ιδιαίτερα όταν η αποσιώπηση αυτής της ιστορικής πραγματικότητας συνδυάζεται σήμερα με την αυθαίρετη απαίτηση απόδοσης «βορειομακεδονικών» ταυτοτικών στοιχείων: βορειομακεδονική η γλώσσα, βορειομακεδονική η ιθαγένεια κ.λπ. Επιλογές με τις οποίες δεν θα είχε πρόβλημα η αλβανική μειονότητα όπως με τα «σλαβομακεδονικά», αλλά έχουν οι Σλαβομακεδόνες.

Αδιαφορώντας γι’ αυτό όπως και για κάθε συμβιβασμό, ορισμένοι επιμένουν και προς επίρρωση επικαλούνται παραπλανητικά πολύ… όμοιες με την πΓΔΜ περιπτώσεις όπως τη… Νότια Αφρική ή το Νότιο Σουδάν! Και το πιο φαιδρό; Ισχυρίζονται ότι με τη διαφοροποίηση κρατικής ονομασίας, ιθαγένειας και γλώσσας που δόθηκε στη συμφωνία των Πρεσπών αφήνεται χώρος για μελλοντικό αλυτρωτισμό, υπονοώντας πως αν όλα βαφτίζονταν «βορειομακεδονικά» (ή σλαβομακεδονικά παλιότερα) θα έκλεινε τάχα ερμητικά η πόρτα αυτού του αλυτρωτισμού. Πολύ στέρεο επιχείρημα και αυτό…

Ερχόμαστε έτσι σε μια άλλη πονηρή λαθροχειρία. Αραδιάζουν το πλήθος των μελλοντικών κινδύνων που ελλοχεύουν μετά τη συμφωνία με Ζάεφ, πολλοί από τους οποίους είναι όντως υπαρκτοί.

Ωστόσο, καμιά συμφωνία με καμιά χώρα δεν γίνεται για να δώσει λύση σε όλα τα προβλήματα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η συμφωνία διασφαλίζει τα βασικά συμφέροντα της χώρας και άρα μας φέρνει σε καλύτερη θέση.

Αν αύριο γινόταν μια συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, αυτό θα σήμαινε μήπως ότι θα είχαμε λύσει το σύνολο των παρόντων και μελλοντικών προβλημάτων με τον εξ ανατολών γείτονα; Θα έπαυαν μήπως διά παντός οι προκλητικές δηλώσεις και η επιθετική συμπεριφορά; Όχι βέβαια! Ωστόσο, μια τέτοια συμφωνία θα ήταν εξαιρετικά συμφέρουσα για μας σε σύγκριση με την υπάρχουσα κατάσταση.

Ακόμη και εκείνες οι κριτικές της συμφωνίας των Πρεσπών που εντοπίζουν υπαρκτούς κινδύνους και αδυναμίες δεν συγκρίνουν τη συμφωνία με τη μη συμφωνία αλλά με κάποια ιδεατή συμφωνία – την οποία συνήθως δεν μπαίνουν καν στον κόπο να περιγράψουν.

Ας πάρουμε τον αλυτρωτισμό. Χωρίς συμφωνία έχουμε μια χώρα που εμείς και ορισμένοι διεθνείς οργανισμοί αποκαλούν ΠΓΔ της Μακεδονίας, σχεδόν όλες οι χώρες την αποκαλούν Μακεδονία και τους κατοίκους της Μακεδόνες, έχει το ελεύθερο να οικειοποιείται την ιστορία γειτόνων της, μιλά για μειονότητες και αναφέρεται σε μια ευρύτερη Μακεδονία που περίπου της ανήκει, ενώ μια γειτονική χώρα, η Ελλάδα, της δημιουργεί ακατανόητα προβλήματα με την ονομασία της.

Με τη συμφωνία προσδιορίζονται οι σλαβικές ρίζες της γλώσσας, περιορίζονται όλες οι εκφάνσεις αλυτρωτισμού στο σύνταγμα, απορρίπτονται ο αρχαϊσμός και οι εκδηλώσεις του και υιοθετείται μια ονομασία που τους περιορίζει εθνολογικά και γεωγραφικά υποδεικνύοντας ρητά πως υπάρχει και άλλη γεωγραφική Μακεδονία και Μακεδόνες που δεν ανήκουν στη Βόρεια Μακεδονία αλλά στην Ελλάδα. Σε ποια περίπτωση είναι πιο ανοιχτό το παράθυρο του αλυτρωτισμού;

Καμιά συμφωνία με καμιά χώρα δεν γίνεται για να δώσει λύση σε όλα τα προβλήματα. Το ερώτημα είναι αν αυτή η συμφωνία διασφαλίζει τα βασικά συμφέροντα της χώρας και άρα μας φέρνει σε καλύτερη θέση

Αντιπολίτευση και μίντια μαθαίνουν στον κόσμο να αδιαφορεί για τις συνέπειες μιας μη λύσης. Ας τους αποκαλεί Μακεδόνες όλος ο κόσμος, εμείς όχι (βέβαια το πΓΔΜ παραδόξως δεν ενοχλεί). Ωστόσο, κανείς Έλληνας δεν θα προτιμούσε ορισμένες ονομασίες που δεν θα περιείχαν τον όρο Μακεδονία, όπως δυτική Βουλγαρία, νότια Σερβία, ανατολική Αλβανία κ.ο.κ.

Όχι γιατί αντιλαμβάνεται το γεωπολιτικό διακύβευμα αλλά γιατί ασυναίσθητα προτιμά να μοιραζόμαστε εμείς κάτι με τους γείτονες και όχι κάποιοι άλλοι. Με αργοπορημένη ή ανολοκλήρωτη εθνογένεση, οι Σλαβομακεδόνες δεν απέκτησαν δικό τους ταυτοτικό όνομα αλλά το δανείστηκαν από την περιοχή τους, που με τη σειρά της το είχε αποκτήσει από τους αρχαίους Έλληνες Μακεδόνες.

Η χειρότερη υπηρεσία που προσφέρει η αντιπολίτευση είναι το κρυφτούλι αποδοχής της σύνθετης ονομασίας. Πριν από το 1991 καμιά κυβέρνηση, κανένα κόμμα, κανένα κίνημα δεν διεκδίκησε ποτέ στην Ελλάδα την αποκλειστική χρήση του όρου Μακεδονία έναντι των γειτόνων μας.

Αν υπήρχε έστω και ίχνος δίκιου και αλήθειας στον ελληνικό εθνικισμό που διαδόθηκε μετά το 1992 και ξαναθέριεψε σήμερα, δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο προηγούμενο; Απέναντι στον νεόκοπο σλαβομακεδονικό εθνικισμό της εποχής επιλέχθηκε απλώς η μίμηση αντί της σοβαρότητας. Και το έλλειμμα σοβαρότητας συνεχίζεται μέχρι σήμερα…

ροή ειδήσεων